Herken je die twijfel als ouder?

Als een kind vastloopt, raakt dat je diep. Dat weet ik niet alleen vanuit mijn werk, maar ook vanuit mijn eigen leven. Ik weet hoe het voelt om wakker te liggen. Om te blijven nadenken. Om te zoeken naar wat helpt. Om alles te willen dragen — en toch het gevoel te hebben dat het niet genoeg is. 

Je gaat meer doen. Meer lezen. Meer proberen. En ondertussen raakt je hoofd voller en voller. Niet omdat er iets mis is met jou. Niet omdat er iets mis is met je kind. Maar omdat het denken druk is.

In de coach gesprekken staan we samen stil bij iets wat mij zelf enorm heeft geholpen: we voelen wat we denken — altijd. En dat voelt dan ook heel echt. 

Wanneer je dat voorzichtig gaat herkennen, komt er ruimte. Ruimte om anders te kijken. Te vertragen. Om minder vanuit spanning te reageren. Om weer vertrouwen te voelen — in jezelf en in je kind.

Niet door harder te werken.
Niet door alles te moeten oplossen.
Maar door samen te ontdekken hoe onze ervaring eigenlijk ontstaat.

Ik loop daarin graag een stukje met je mee.