Als je hoofd voller is dan je agenda

Bij ons thuis is de toets periode net voorbij. En ik merk het meteen aan alles.

De spanning die dagen in huis hing. Het zuchten boven boeken.
Het “ik moet nog zóveel” aan de eettafel.

Voor veel jongeren is dit een intense tijd.
Niet eens alleen door de hoeveelheid leerstof —
maar door wat er vanbinnen gebeurt.

Ik zie het vaak in mijn praktijk.
Slimme, gevoelige, betrokken jongeren.
Jongeren die echt wel willen.
Die verantwoordelijkheid voelen.
Die het goed willen doen.

Maar ergens onderweg raken ze verstrikt in hun eigen gedachten.

Een toets wordt iets groots.
Een fout voelt als bewijs dat ze niet goed genoeg zijn.
Huiswerk wordt uitgesteld — niet uit onwil,
maar omdat hun hoofd al overvol is.

Wat er dan gebeurt, is eigenlijk heel menselijk.
Het denken maakt een verhaal.

Wat als ik het niet kan?
Wat als ik door de mand val?
Wat als anderen beter zijn?

En dat verhaal voelt zó echt.
Ik zie jongeren er soms bijna onder bezwijken.
Niet door de toets zelf —
maar door wat ze zichzelf erover vertellen.

We voelen nu eenmaal wat we denken.
Dus als het hoofd overuren draait,
voelt zelfs een simpele taak zwaar.

Een planning wordt een bewijsstuk.
Een cijfer lijkt ineens iets te zeggen over wie je bént.

In mijn begeleiding gaan we daar samen rustig naar kijken.
Zonder druk en zonder daarvoor iets te moeten doen.
We onderzoeken hoe gedachten werken.
Hoe ze komen en gaan.
En telkens weer zie ik hetzelfde gebeuren:
als het hoofd wat rustiger wordt,
komt er vanzelf meer ruimte.

En soms zie ik letterlijk de schouders zakken.
Wordt er weer gelachen.
Komt er weer lucht.